برادران من ! امروز روز اختلاف نيست، امروز روز اين است كه همه با هم پيوسته بشويد ،همه با هم برادروار از كشور خودتان دفاع كنيد

— امام خميني(ره)

صدای دلنگ دلنگ زنگوله های بسته شده بر گردن بزغاله ها و گوسفندان نر در حرکت آرام گله در مسیر کوچ، نوای دلنشینی در هر قدم تکرار می کند؛ رمه و گله در هی هی چوپان و پارس سگ های نگهبان پیش می روند تا به سر منزل سردسیری برسند.

کم کم با گرم شدن هوا، آهنگ کوچ عشایر از مناطق گرمسیری به سمت اتراقگاه های سردسیری جاری می شود تا عشایر، این تولید کنندگان خستگی ناپذیر سنت هزاران ساله کوچ را در گذر زمان حفظ کنند.
در این تکاپو و حرکت، باز گوسفندان همراه همیشگی چوپانان می شوند تا از کوره راه ها مسیر کوچ را بپیمایند؛ برخی نیز با کامیون و بعضی دیگر سوار بر اسب و الاغ و قاطر، بار و بنه خویش را از سکونتگاه های گرمسیری به اتراقگاه سردسیر می برند.
تصاویر زیبای کوچ برای ساکنان شهری از جذبه و زیبایی خاصی برخوردار است به گونه ای که برخی از خانواده ها کودکان خود را به مسیرهای کوچ که بیشتر از کنار جاده و کمربندی می گذرد، می برند تا حرکت عشایر کوچ رو را به نظاره بنشینند.
هر چند که سال به سال از آمار خانوارهای عشایر کوچ رو کاسته می شود اما این حرکت مداوم در گذر روزگار هر ساله در پاییز و بهار تکرار می شود، گاهی به سمت قشلاق و گرمسیر، و گاهی به سمت ییلاق و سردسیر.
دسترسی به علوفه تازه برای دام، در امان ماندن از سرما و گرما از اهداف اصلی کوچ عشایر است.
زنان عشایر کوچ رو این تلاشگران بی نام و نشان عرصه تولید پا به پای مردان در زندگی عشایری در تلاش و تکاپویند.
پیش از طلوع آفتاب برمی خیزند و با انجام همه امور خانه، علاوه بر تربیت فرزندان به تولید انواع فرآورده های شیری نیز می پردازند.

کوچ نشینی کهن ترین شیوه زیست بشر است که پابرجا بودن آن تا عصر حاضر از بزرگ ترین جاذبه های این شیوه معیشت است و همین شیوه خاص زندگی سبب شده ایلات و عشایر «دیدنی ترین جاذبه عصر تکنولوژی» لقب بگیرند. عشایر به شیوه ای جذاب و باورنکردنی طی قرن ها وسال های طولانی اقدام به حفظ سنن و آدابو رسوم گذشته خود نموده اند و این اصالت به جاذبه ای برای صنعت گردشگری تبدیل شده است.

مسکن عشایر و نوع زندگی آن ها، زبان و موسیقی، غذاهای محلی، صنایع دستی، رقص و لباس های محلی به همراه آیین های به جای آوردن جشن های عروسی و محلی از مهم ترین جاذبه های ایلات و عشایر است. بارزترین مشخصه ایلات و عشایر شیوه زیست آنان است که بر خلاف یک جا نشینان روستایی و شهری, در کوچ و نقل و انتقال دایمی سیاه چادرها و رمه های خود هستند. عشایر کوچ رو که یکی از جاذبه های مهم گردشگری فرهنگی به شمار می آیند در همه نقاط ایران, در حوزه های غرب و جنوب غرب, شرق و جنوب شرق, شمال غرب, شمال شرق و مرکزی ایران ایلات و عشایر پراکنده شده اند.

وجود ارتفاعات سرسبز و خنک, در کنار دره های پرآب و جنگلی و دشت های معتدل و نسبتا گرم در یک محدوده نزدیک گاه زندگی کوچ نشینی در چارچوب یک منطقه محدود را میسر ساخته و دام داران را از رنج کوچ های طولانی و برون منطقه رهایی بخشیده است.

آن ها هر ساله  از مسیر های مختلف همراه با مبارزه ای خستگی ناپذیر با سختی های طبیعت، ضمن عبور از رودخانه ها، دره ها، و پشت سر گذاشتن بلندی های زردکوه در مناطق معینی از دامنه زاگرس پراکنده می شوندو با چرای دام ها در مراتع سرسبز به رمه داری مشغول می شوند.
نحوه معیشت و زیست، الگوی سکونت و باورداشت ها، سنت ها و آداب و رسوم، طبیعت منحصر به فرد منطقه و سرانجام ویژگی راه های ایلی از جمله جاذبه های دیدنی شیوه زندگی عشایر است.

ارسال یک پاسخ