بحمدا… با کمک همه اقشار ملت و عشایر محترم ایران این پیروزی تا اینجا حاصل شد

— امام خميني(ره)

فرهنگی و هنری – تجسمی و موسیقی

63-50.jpg

از چهره‌های ماندگار موسیقی لری ، مرد حنجره طلایی لرستان و خواننده‌ی نغمه‌ی ماندگار «دایه دایه وقته جنگه» است.

زندگینامه

سقایی در ۲۰ فرودین ۱۳۱۸ در محله پشت بازار – یکی از قدیمی ترین محلات – خرم آباد متولد شد. دوره اوج هنری و شهرت خود را پیش از انقلاب طی کرد و بعد از آن کمتر در عرصه موسیقی به قدرت نمایی پرداخت. اما آن قدر محبوب مردم لرستان شد که او را مرد حنجره طلایی لرستان نامیدند و هنوز نیز آواها و سروده‌هایش در بین مردم این دیار زمزمه می‌شود.

وی در اواخر جنگ ایران و عراق در شهر ازنا بر اثر اصابت ترکش یک بمب مجروح شد و تا پایان عمر به خاطر عوارض آن بیمار بود.

سقایی بعد از ۱۳۴۴ بسیار معروف شد و به خواننده‌ای شناخته شده تبدیل شد و تا ۱۳۵۷ می‌خواند، او در زمان جنگ در بمباران شهر ازنا مجروح شد و تارهای صوتی‌اش آسیب دید. وی چند سال قبل سکته مغزی کرد و عمدتا خواهرش از وی نگهداری می‌کرد و البته در تمام عمرش ازدواج نکرد و مجرد زیست.

کارهای ماندگار

نخستین تصنیف او با زبان لری آن نگاه مست تو نام داشت. ترانه دایه دایه معروف‌ترین اثر او بود.

از جمله کارهای معروف او «زندگی بی‌چشم تو درد و عذابه» است که ابتدا او این تصنیف را خواند که بعد‌ها عبدالوهاب شهیدی و زند وکیل هم این کار را خواندند.

” دایه دایه وقت جنگه ” آوایی بود که بر آمده از قلب و روح فولکلور لرستان به گاه جنگ و نبرد ، و حال این آوا با نگاهی فراتر از قومیت و مکان ، دل‌های بسیاری را به ادامه مقاومت وا می‌داشت . گرچه این سرود تنها نوای معروف سقایی نیست اما در معرفی او به نسلی که نوجوانی‌اش را در جنگ ایران و عراق تجربه کرد نقش مهمی داشت.

ترانه «دایه دایه» در سال ۱۳۸۶، با تنظیم مجتبی میرزاده و با صدای سقایی جزو آثار فاخر و ماندگار ۱۰۰ سال اخیر موسیقی ایران به ثبت رسید.

رضا سقایی در طول زندگی هنری خود همکاری‌های خوبی با علی اکبر شکارچی، مجتبی میرزاده و فرج علیپور داشت.

نوای آتشین مرحوم رضا سقایی یادآور حماسه‌آفرینان پرشور و روزهای زخم خورده و تلخ و شیرین دفاع مقدس است. نمونه‌ای دل‌نشین با شعر و ملودی ساده که از دل فرهنگ عشایر و شهروندان غرب ایران برخاسته و سقایی را به چهره ماندگار هنر ایران تبدیل کرده است.

درگذشت وی

رضا سقایی در تاریخ ۲۷ تیر ۱۳۸۹ به دلیل نارسایی تنفسی در پی سکته مغزی در بیمارستان ساسان تهران درگذشت. پیکر وی در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۸۹ در تهران تشیع و به شهر زادگاهش خرم‌آباد منتقل شد و در قطعه هنرمندان آرامگاه صالحین خرم آباد ابدی شد.

درگذشت آوازخوان مشهور لرستان «رضا سقایی» اگر در دورانی به غیر از عصر فوت او می‌بود، بی‌شک مردم، آداب تجلیل از مردان بزرگ ایل را برای او بجا می‌آوردند.

هنر ازدل طبیعت

او شاگرد طبیعت ناب غرب ایران بود. همه و همه چیز، از لایه‌لایه خشت‌ها و سنگ‌های قلعه استوار و کهنسال فلک‌الافلاک گرفته تا بلوط‌های پیر، گونه‌های وحشی، شبدرهای خودرو، لاله‌های واژگون، چشمه‌سارهای بلورین، ترنم زیبای آبشارهای کوه‌ساران، نهرهای آهنگین جاری بر بستر رودها، نغمه دل‌انگیز کبک، ترنم صمیمی بارش باران‌های قشلاق، آهنگ غریب نی‌لبک چوپان‌ها، یال‌های شلال و افشان اسب‌ها و سم توانمند ستوران به او مشق موزیک می‌داد. هنر او از دل طبیعت بیرون می‌آمد و صدایش از نایی بلاکشیده بر می‌خاست.

مرحوم سقایی با وجودی که ترکش در بدن داشت هیچگاه ادعای جانبازی نکرد و موسیقی محلی و نواهای تأثیرگذار لری را که بخش وسیعی از عشایر غیور جبهه‌ها را شامل می‌شد در خدمت هنر موسیقی دفاع مقدس قرار داد.

بخش موسیقی خبرگزاری دانشجویان ایران ایسنا

ارسال یک پاسخ