بحمدا… با کمک همه اقشار ملت و عشایر محترم ایران این پیروزی تا اینجا حاصل شد

— امام خميني(ره)

دانش، سنگ بنای توسعه است؛ دانش بومی بخشی از سرمایه ملی هر قومی است که باور‌ها، ارزش‌ها و آگاهی‌های محلی آنان را در بر می‌گیرد و حاصل قرن‌ها آزمون‌وخطا در محیط طبیعی و اجتماعی است که از نسلی به نسل دیگر به شکل موروثی منتقل شده است. ایجاد ظرفیت‌های بومی یک جنبه حیاتی برای توسعه پایدار است. در سال‌های اخیر استفاده از فناوری‌های پیشرفته، مشکلات زیست‌محیطی و بحران‌های اقتصادی در فرآیند تولید را سبب شده است؛ که در این رابطه شناخت دانش بومی و شیوه-های سنتی تولید و آگاهی از دانش روز نقش کلیدی در دستیابی به شاخص‌های توسعه پایدار را خواهد داشت. هدف کلی از این پژوهش، معرفی دانش بومی عشایر کوچ رو ایل ممسنی و تأثیرگذاری آن بر فرآیند توسعهء پایدار با تکیه بر ویژگی‌های بومی خاص منطقه می‌باشد. در این پژوهش سعی شده است ضمن بررسی مسکن عشایری، محصولات غیر لبنی و دامپزشکی بومی با توجه به روش پیمایشی و رویکرد کاملاً کیفی و با شیوه اسنادی، مشاهده مستقیم، مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی به این سؤال پاسخ داده شود که: آیا دانش بومی، سبب پایداری مسایل زیست‌محیطی توسط عشایر کوچ رو می‌گردد؟ یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد دانش بومی عشایر با اعمال مدیریت چرا منجر به پایداری گیاهان مرتعی شده که این امر حفظ محیط‌زیست را به دنبال داشته و در ‌‌نهایت توسعهء پایدار را سبب خواهد شد. یکی از فن‌های آن‌ها برای احیای مراتع این است که ابتدا مراتع پایین‌دست که کیفیت چندانی ندارند را مورد استفاده دام قرار داده سپس اجازه مصرف مراتع بالادستی را به آن‌ها می‌دهند. همچنین، مسکن عشایر موسوم به سیاه‌چادر) بهون (که تمام قطعات و اجزای تشکیل‌دهنده خود را از طبیعت به وام برده و شکل و ساختار آن با طبیعت سازگار است به دلیل رعایت فاکتورهای بومی در توسعهء پایدار نقش مهمی ایفا می‌کند. در ‌‌نهایت بسیاری از شیوه‌های دامپزشکی بومی را می‌توان در زمرهء فناوریهای زیستی قرار داد که در مقایسه با داروهای مصنوعی-تجاری کم خطرترند.

دسته ها : محیط زیست

ارسال یک پاسخ